Kunst in huis Galerie Expositie

Het is in elk geval geen moment saai geweest

Herinneringen, Leven

Was het een saaie vakantie tijdens de lange stop zonder echt met koffer en al op pad te gaan, geen moment. Zeker niet als het schaamrood op de wangen zit, dan moet er toch wat speciaals zijn gebeurd. Ook niet als er dagenlang mannen met brullende machines in de achtertuin bezig zijn.

Wat we in de lange stop tijdens onze vakantie samen zoal mee hebben gemaakt?
In deze blogpost vertel ik jullie daar iets over. Er gebeurt iets waar ik nogal van schrik, vol ongeloof over mijzelf, maar Man en ik het toch al heel snel uitgieren van het lachen. Volgende dag heb ik bekend, jullie begrijpen, met het schaamrood op de wangen, maar aan de andere kant van de lijn wordt er gelukkig ook om gelachen, krijg ik zelfs een complimentje vanwege het eerlijk opbiechten. Volgens de mevrouw ben ik een grote uitzondering. Maar geloof me, ik zou het nooit met plezier uit de la halen. En er komen tijdens die week ook mannen met machines. Heel dichtbij. Altijd werkmannen met machines. Het is in elk geval geen moment saai geweest.

Werkmannen toen
In ons vorige huis was het ook steeds raak. De laatste keer dat we daar samen een week vakantie hadden was een week voor de verhuizing naar hier. In de straat werd een nieuwe riolering aangelegd. Wij wilden de auto’s laden met verhuisdozen en heen en weer rijden naar opslag en het tijdelijke verblijf. Het heeft wat irritatie en onmacht gekost de werkmannen met de bulldozers, de graafmachines en van die dingen die zo ontzettend hard bibberen en daarbij een oorverdovend kabaal maken, op onze hand te krijgen. Zij waren niet voor rede vatbaar. In het protocol stond dat zij het ‘zo’ moesten aanpakken, daar kon niet van worden afgeweken. Uiteindelijk is het wel goedgekomen. De week vakantie voorbij, de riolering klaar. Dat was toen.

Werkmannen nu
In dit huis op het park gaat het gewoon door alsof we nog altijd op dezelfde plek wonen. Wanneer we hier een weekje vakantie plannen, dat is meestal in het voorjaar, in de zomer en het najaar, gebeurt er ook altijd wel iets rondom het huis. Net in die week. Steigers die opgebouwd worden aan het slaapkamerraam terwijl wij nog in bed liggen. De boel wordt opgeschilderd. Wij weten van niets. Gelukkig kan dat uitgesteld worden. We willen ook eens uitslapen in plaats van om zes de wekker horen rinkelen. Of mannen met hogedrukspuiten die de muren en de terrassen komen schoonmaken en Man daarna verplicht wordt de ramen en de deuren aan de buitenkant met spons en zeemlap te lijf te gaan.

Nooit saai
Al gaan wij niet weg met koffer en al, de vrije dagen thuis zijn nooit saai. We zeggen van tevoren wel eens tegen elkaar: ‘Wie zal ons morgenochtend komen wekken?’ Dat kan op de eerste vakantiedag, of de tweede of derde desnoods, maar echt waar, er zijn altijd werkmannen dichtbij in de vakantie. Altijd kabaal rondom huis, juist in die ene week.

Deze keer de snoeiers, de hakselaars, de blazers en wordt met grote machines het riet rondom het water in onze achtertuin gemaaid. Het is interessant om te zien hoe het allemaal op elkaar aansluit en met wat voor groot ronkend materieel men komt, maar het is een oorverdovend kabaal, dat kan ik jullie wel vertellen. Ook weer in deze zomerstop. En dan wordt er onderling door de werkers ook nog overlegd. Geschreeuw is het. De mannen proberen boven de brullende machines uit te komen. Drie dagen zijn ervoor nodig.

Dag een wordt het riet gemaaid. Mannen met gierende snoeischaren lopen her en der langs de heggen en de struiken.
Dag twee komt de machine om het afval riet op een hoop te gooien.
Dag drie komt er een machine met een enorme grijparm om de berg afval op een grote aanhangwagen te kiepen. Die wordt getrokken door een zwaar ronkende tractor. Tegelijkertijd glijdt een bulldozer het ven in die de alg en andere troep met ook een grote grijparm uit het water vist en langs de oever op een hoop gooit. Dat wordt later op die dag nog weggehaald met een iets kleinere tractor met aanhangkar waarvan de motor iets minder kabaal maakt.
Dag vier is het gelukkig weer rustig.

Herinnering
Nu de stank nog. Die doet me denken aan de sloot in het Munnichsbos uit mijn jeugd. Daar bij die stinkende sloot ging ik met een groepje kinderen uit de buurt spelen en pootjebaden. De volgende dag rook ik nog steeds naar sloot. Douchen was er niet bij. We hadden thuis niet eens een badkamer. Eenmaal per week ging ik in de keuken in de teil of zittend op het aanrecht werd ik door mijn moeder gewassen. Kleding droeg je een aantal dagen achter elkaar. Dat was heel gewoon.

Uit en thuis
Op dag vijf in de vakantie afgelopen zomer, om de stank uit onze neusgaten te laten waaien, gaan we met de bus en de trein naar Den Bosch. Daar aangekomen worden we overweldigd door het kabaal van de kermis. We schieten in de lach. Hoezo gezellig naar deze stad en op een terras ontspannen na de herrie van de afgelopen dagen? We gaan meteen een smal straatje in. Zijn op zoek naar een cadeautje, oorbellen om precies te zijn. Iemand stuurt ons naar ‘t Gasseltje. Een walhalla met sieraden en ook nog voor elke portemonnee. Als we hier geen oorbellen vinden, dan toch nergens? Opgetogen weer naar huis, mét bellen en nog meer cadeautjes, maar dan voor onszelf.

Ongeloof
Tijdens de treinreis laat ik mijn vinger erlangs gaan. Draai er een beetje mee. Dan ineens het besef dat ik er een om de hals heb. Een kettinkje? Dat kan niet, heb het toch in laten pakken? Ik heb er een stuk of wat geprobeerd. De twee die overbleven heb ik gelijktijdig om gehad. Zo kan ik beter zien welk kettinkje ik het mooist vind. En dat heb ik losgemaakt, sjaal weer om, alles laten inpakken en betaald. Het besef dat ik dat kettinkje met het prijskaartje er nog aan om mijn hals heb en gewoon meegenomen brengt het schaamrood op mijn wangen. Een grote vergissing, een blunder, hoe je het ook wilt noemen. Het is niet stiekem gestolen. maar het voelt alsof ik een dievegge ben. Al snel na het ongeloof gieren Man en ik het uit.

In de bus naar huis lijkt het wel een kippenhok, zoveel herrie. Terug op het park rust en een prachtig gezicht op het water. Een waterlinie van meerkoetjes naast elkaar.

Uitzicht op het water

Schilderij eigen werk
‘Violet’ 40×50 cm

 

 

 

Vorig bericht
Een lange stop
Volgend bericht
Hoe een bezoek aan het ziekenhuis een humoristisch staartje krijgt

18 reacties. Reactie plaatsen

  • Anne Vellinga
    november 21, 2019 17:01

    O Ellie, wat een hilarische momenten! Ik snap dat kettinkje helemaal. Had ik eens in een boekwinkel, ik was 10 of 11 of 12, maar weet het als de dag van gisteren. De boekhandel was Arentsen in Tiel waar ik later zou signeren… Ik zag een tijdschrift, Donald Duck of de Tina, bladerde het door en stak het zonder nadenken onder mijn arm. Vervolgens koos ik het volgende boek van ‘de zeven witte hekjes’, rekende zelfstandig en geheel alleen af bij de kassa en ging naar huis. Pas toen ik thuis mijn jas uittrok ontdekte ik het. Zelfs bij het trekken van mijn portemonneetje had ik niets gemerkt en was het niet gevallen. Ook de kassameneer had niets gezien. Mijn vader moest lachen en dan was het niet strafbaar maar een klucht.

    Beantwoorden
    • Anne, wat een leuke bijdrage aan mijn blogpost en hoe fijn dat je vader begreep dat het per abuis was gebeurd, misschien wel in een dromerige toestand, immers een nieuw boek gekocht! Heerlijk ook dat je vader erom kon lachen waardoor jij je helemaal veilig kon voelen. Grappig dat er jaren later hebt gesigneerd, dat vind ik nou echt heel bijzonder 🙂

      Beantwoorden
  • Hilarisch, Ellie, zie het zo voor me. Gelukkig is het ook weer gauw recht gezet.
    En wat een herrie in jullie vakantie. Hoe bestaat het dat dat precies altijd samen komt. Fijn om weer van je te lezen.

    Beantwoorden
    • Nou, het was wel even schrikken toen ik besefte dat ik nog een kettinkje mét prijskaartje eraan om mijn hals had. Nog een beetje gekke bijkomstigheid, bij het terugbrengen naar de winkel wist niemand er iets vanaf, er was geen aantekening gemaakt dat ik had gebeld, helemaal niets.
      Ik denk soms wel eens dat de herrie een teken aan de wand is, dat wij wat betreft vakantie toch eens vaker de koffer moeten inpakken 🙂

      Beantwoorden
  • Mieke Schepens
    november 21, 2019 18:53

    Hartstikke leuk om te lezen!

    Beantwoorden
  • Mooie start van een voortgezet blogleven op deze fraaie website.

    Beantwoorden
  • Mooi om je blog te lezen. Het was inderdaad een luidruchtige vakantie.
    En tja dat kettinkje moment zal voor altijd bij je blijven. 😅🤣😩

    Beantwoorden
    • Gek hè dat de vakanties bijna altijd ‘gevuld’ zijn met werkmannen en machines in de buurt. Misschien een reden om toch maar wat vaker de koffer in te pakken en op pad te gaan 🙂

      Beantwoorden
  • Jannie Harmsen
    november 22, 2019 11:43

    Leuke wendingen in je verhaal Ellie. Een plezier om te lezen. 🙂

    Beantwoorden
  • athy van meerkerk
    november 22, 2019 14:44

    Heerlijk om te lezen Ellie. Van de machine-herrie in de kermis-herrie en ja dan dat kettinkje, zo begrijpbaar. Ik heb genoten, doordat je schrijft zoals je schrijft, trek je je lezers het verhaal in en dat is geweldig.

    Beantwoorden
  • Marleen Hansen
    november 22, 2019 18:15

    Leuk geschreven Ellie!!! Was het maar weer zomer!!!

    Beantwoorden
    • Dank voor compliment, leuk dat je er weer bent, Marleen. Over vier maanden is het al voorjaar, maar in je atelier en galerie is het altijd zonnig met ‘jouw’ kleuren!

      Beantwoorden
  • Dag Ellie

    Beter laat dan nooit.
    Ben weer aangeland.

    Mooie site,
    Leuke verhalen.
    Groetjes
    Trudy

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu