Sacramentsprocessie

Vijfenveertig jaar geleden ben ik uit het dorp waar ik ben opgegroeid, weggegaan. Nadat mijn ouders zijn overleden ben ik er jaren niet meer geweest. Nu kom ik er weer regelmatig. Bezoek dan de galerie en het atelier van Marleen Hansen.

Zo ook afgelopen zondag. Die dag heb ik nog een reden meer om te gaan. Niet alleen de galerie en het atelier zijn open, door het dorp trekt ook de Sacramentsprocessie. De laatste keer dat ik die gezien heb is meer dan een halve eeuw geleden. Nog elk jaar lopen de pastoor en de misdienaars, de rozenkransgroep, de nonnen, de engelen, de bruidjes en herdertjes met een kandelaar, een rozenkrans of andere ‘heilige dingen’ in hun hand door het dorp, het Weesgegroet en het Onzevader biddend. Zo nu en dan spelen de harmonie en de fanfare. Dat is de vrolijke noot, hoewel het natuurlijk niet te uitbundig mag zijn.

Als kind heb ik ook meegelopen. In het jaar van de Eerste Heilige Communie in mijn communiejurkje. De jaren daarna, aangekleed door de nonnen van Priorij Thabor in een wit of geel jurkje. De kleur herinner ik mij niet meer. In mijn handen een bord met tekst erop. Verder heb ik het overigens niet geschopt. Zus liep mee als engel, zwaaiend met een palmblad in de hand. In een witte jurk en op haar rug grote witte vleugels.

Het is een oude traditie die in het dorp in ere wordt gehouden. ’s Ochtends vroeg versieren de mensen hun straten. Een paar huizen zijn, naast kruisbeelden en kapelletjes, versierd met een altaartje waarop kaarsen, beeldjes en een vaas met bloemen. In mijn beleving was het vroeger drukker en mooier. Meer mensen langs de kant van de weg, meer versieringen. Het is nu ook mooi, maar het komt bij mij wat kaler over.

Het samenzijn achteraf op het pleintje bij de galerie met koffie, soep en een drankje, voelt als altijd warm. Ook zondag en niet alleen door de zon. Dank Marleen en Har voor de gastvrijheid.

Wanneer ik in de galerie op bezoek ben kijk ik altijd of ik bekende gezichten uit mijn jeugd zie. Veel leeftijdsgenoten zijn net als ikzelf uit het dorp weggegaan. Maar soms gebeurt het wel, zoals die ene keer. Zie ik plots een van mijn eerste vriendjes. Met hem heb ik na afloop van het zwemmen in ‘t Hitje stiekem in het bos staan zoenen. Een verrassend moment en ontzettend leuke ontmoeting. Te ontdekken dat hij F. is en voor hem dat ik Ellie ben.

Jullie zijn het niet van mij gewend, maar deze keer heb ik de foto’s in een diavoorstelling weergegeven. Het zijn er meer dan dat ik tot nu toe in een blogpost heb laten zien. Klik op een ervan en ze komen allemaal voorbij.

www.marleenhansen.nl/

 

 

 

 

Vorig bericht
Aanpassen
Volgend bericht
Afgeleid

30 reacties. Reactie plaatsen

  • Wat leuk verteld Ellie! Zo is het ook. N leuke traditie die nu in n ander jasje is gestoken
    Voor mij dan
    Juist de verbondenheid die er is met n groep mensen.om samen de versieringen te maken vind ik fijn. En de spontane ontmoetingen koester ik. Het was n mooie zondag, zo geweldig dat jij er bij was samen met je man. Vlgd jaar hoop ik je weer op t meuleplein te zien. Bedankt voor je verhaal Ellie!!! Xxx

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 7, 2018 13:54

      Ik ben het wel met je eens Marleen, inderdaad in iets ander jasje dan in mijn beleving van vroeger, maar het was fijn weer te zien en erbij te zijn, ook na afloop! En van de ontmoetingen met mensen, daar geniet ik ook van! Volgend jaar weer! xxx

      Beantwoorden
      • Lieve Ellie heb je verhaal gelezen.over de oude tradities in het dorp. Het is altijd bijzonder wanneer jezelf ouder wordt deze herinneringen te kunnen delen.
        Heb dit zelf ook gedaan voor mijn kinderen mijn verhaal in een boek geschreven voor mijn twee dochters. Het huis uit mijn jeugd en uitgegeven. De foto’s van Marleen Hansen vind ik heel mooi. Ga zeker ook je andere verhalen lezen. Het is zo leuk juist het verleden wat zo dierbaar blijft met velen te mogen delen met elkaar. Zo kostbaar voor later!

        ps ben niet zo bedreven met sociaal media op dit gebied. Msch. kun je me nog wat tips geven hoe alles gaat.

        Beantwoorden
        • Ellie Schmitz
          juni 14, 2018 11:53

          Welkom op mijn website en hier op de blog Trudy, leuk!! En al meteen gereageerd, dat vind ik echt heel fijn! Hier zijn stukjes te lezen over het dagelijkse leven en ook herinneringen aan vroeger beschreven, van alles wat, dingen die mij bezighouden. Onder ‘kunst’ zie je eigen werk. Het schilderen heeft een poosje stil gelegen, maar heb het, nog maar zeer miniem, wel weer opgepakt.

          Wat mooi dat je een boek voor je kinderen hebt geschreven, dat zal een kostbaar bezit zijn! Ik begrijp dat het ook uitgegeven is, geweldig! Zie dat het bij B. te koop is.

          Kun je mij in een e-mail aangeven waar je uitleg bij wilt hebben, misschien kan ik je helpen. Mijn e-mailadres heb je nu ook.

          Beantwoorden
  • Wederom weer een mooi avondtuur Ellie . En heel mooi geschreven. Ook leuk om zoveel beeld materiaal te kunnen zien.
    Liefs Linda .

    Beantwoorden
  • Wat leuk, deze traditie Ellie! Het zegt mij allemaal niets, maar ik vind het leuk om te zien en te lezen.
    Vroeger hadden wij katholieke buurmeisjes en ik was zo jaloers omdat die een witte ‘bruidsjurk’ kregen en cadeautjes vanwege hun communie! Natuurlijk had ik geen idee wat dat was, bij ons was alles veel strenger. Hier in het zuiden is het zoveel vrijer ademen en kunnen de processies dus nog steeds in al hun pracht uitgevoerd worden <3

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 7, 2018 13:59

      Mooie reactie van jou, Marjolein. Ontroerend vanwege de ‘bruidsjurk’ en de cadeautjes die de buurmeisjes kregen en wat jij ook wel wilde, maar fijn dat je nu vrijer kunt ademen en daarvan geniet, van dat laatste ben ik overtuigd! ❣️

      Beantwoorden
  • Mooi geschreven. Ik moest direct denken aan een boekje dat ik als kind wel vijftig keer heb gekezen. Over zo’n prosessie. Boekje ben ik kwijt. Zat er elke keer bij te janken.

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 7, 2018 14:02

      Ach Mies, wat naar dat je als kind zo bedroefd was, maar toch telkens weer dat boekje wilde lezen, dat vind ik dapper! ik ben nu wel heel benieuwd hoe dat boekje heette?

      Beantwoorden
      • Vroegers werden er veel jeugdboekjes door paters geschreven. Ik ben zijn naam kwijt. Het boekje heette ‘Mia’.
        Ze was ziek maar liep als engeltje toch mee in de processie. Ze stierf kort daarna. Haar moeder kreeg een nieuw kindje. Dood en leven in een notendop. Tranen met tuiten.

        Beantwoorden
        • Volgens mij heb ik het gevonden: Passier, M. T., & Vorst, M. (1949). Mia. Achel: Cisterciënser-abdij

          Beantwoorden
          • Ellie Schmitz
            juni 7, 2018 17:45

            Geweldig dat je dat boekje nog hebt, Mies! Nostalgie…

          • Alleen de schrijver en een afbeelding van de kaft. Het boekje zelf is helaas vooralsnog spoorloos.

          • Ellie Schmitz
            juni 7, 2018 18:44

            Dat is echt jammer, misschien komt het nog boven water…je hebt het ooit gehad. Is 🙏🏻 tot de H Antonius niet voor dingen die je kwijt bent 😉

        • Ellie Schmitz
          juni 7, 2018 17:44

          Wat een tragedie! Als kind ben je voor dit soort zaken natuurlijk super gevoelig. Ik snap jouw tranen met tuiten. De titel ‘Mia’ tovert een glimlach op mijn gezicht, echt een naam uit Brabant of Limburg, geweldig!!

          Beantwoorden
  • jjmharmsen
    juni 7, 2018 12:00

    Wat mooi om te zien Ellie! Ik zie op de foto’s nu ook meisjes in gele jurkjes en een witte engel, dus vermoed ik toch dat jouw jurkje indertijd ook een gele is geweest. Heel leuk verteld en ik ga ook nog even op de website van marleen kijken. Lieve groet! xxx

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 7, 2018 14:04

      Dank je wel, Jannie. Heb ook een wit jurkje in mijn gedachten, dat zal dan toch het communiejurkje zijn geweest 😊 Zeker eens kijken op de site van Marleen Hansen, echt de moeite waard!

      Beantwoorden
  • Met plezier gelezen. Mooi dat er tradities zijn die blijven bestaan.

    Beantwoorden
  • Mooi om te lezen, Ellie! Zelf heb ik er minder mee te maken gehad. Het is me niet bijgebleven in ieder geval. Warme groet

    Beantwoorden
  • Mooi om erbij te zijn en om de sfeer te proeven op deze zondagochtend. We waren er vanaf de opbouw tot en met, helaas, de snelle afbraak bij. Maar het was heel leuk om daar met jou en fijne mensen te zijn 🤗👍🏻.

    Beantwoorden
  • Fijn om te lezen, de foto’s illustreren je verhaal prachtig. Bijzonder toch, even terug gaan in de tijd, naast en in het nu …

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 8, 2018 13:39

      Ik vond het na zoveel jaren ook een bijzondere ervaring, Cora. Een goed gevoel aan overgehouden, ook aan het samenzijn met anderen, verbinding.

      Beantwoorden
  • Ook liep er vroeger een groep ‘Maagden’ mee. Ongehuwde meisjes in witte lange jurken. Het was altijd een sensatie in het dorp als naderhand bleek dat er eentje zwanger was.

    Beantwoorden
    • Ellie Schmitz
      juni 10, 2018 20:06

      Ja, de ‘Maagden’…volgens mij heeft mijn zus óók nog als Maagd in de processie gelopen, Lisette! Die groep ben ik vergeten te vermelden, fijn dat jij er ook over mee kunt praten! De sensatie van de ‘zwangere maagden’ heb ik gemist.

      Beantwoorden
  • […] Sacramentsprocessie. Na meer dan vijftig jaar ben ik afgelopen zomer nog eens gaan kijken. Dat is hier te […]

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu