Dromen – 4

Dagelijks leven

Man en ik. Een groot overdekt gebouw. Het is er druk. Veel mensen, een kakofonie aan geluiden. We zijn op weg naar buiten. Bij de trap een man, klein, dik en enorm grote schoenen aan zijn voeten. Wijzend naar boven, op luide toon roepend dat daar de kerstspullen te zien zijn. Hij herhaalt het steeds weer. We kijken elkaar aan. Ik wil wel naar de ballen en het engelenhaar. We lopen de trap op. En waar ik tot op dat moment gewoon loop zit ik ineens in een rolstoel, ben ik plots buiten. Fiets over een smal pad, aangelegd langs een drukke verkeersweg. Auto’s razen met een rot vaart langs mij heen. Ben volkomen in paniek. Het zweet gutst langs mijn gezicht. Man nergens meer te zien. In de drukte ben ik hem kwijtgeraakt. Ik roep, kijk om mij heen, roep weer. Dan zie ik hem, hij rent naar mij toe. Toch fiets ik verder.
Ik zie hem wel staan, een lichtblauwe auto, geparkeerd op het pad. Toch ga ik
rechtdoor. Fiets er tegenaan. Met opzet. Een kras op de bumper, deuk erin, fietswiel krom. Dan zie ik Man een huis binnengaan. Snel erna over het trapje bij de voordeur weer naar buiten komen. In zijn kielzog een jonge vrouw. Ik loop over een andere trap naar beneden. Omgeven door rotsen is daar het meer. Als ik weer terugkom van Man geen spoor. Wel zie ik een vriendin. Zij wordt belaagd door een groep mannen. Blijkbaar geniet zij van de aandacht, zij lacht.
Ineens een motor, maar dat is echt, ik ben wakker. Voel mij onrustig, precies zoals in de droom. Ik schrijf meteen deze blogpost.

Bewaren

Vorig bericht
Gastblog – Michiel Geurtse
Volgend bericht
Weblog 1

9 reacties. Reactie plaatsen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Fill out this field
Fill out this field
Geef een geldig e-mailadres op.
Je moet de voorwaarden accepteren voordat je het bericht kunt verzenden.

Menu